Amasyalıdır. Kudâtdan olup 1066 senesi şevvâlinde vefât eden İğnecizâde Mehmed Efendi bin Derviş Mehmed Efendi’nin mahdûmudur. Sekiz yaşında yetim kalıb hattât ve vâiz-i meşhûr Fazlullah Efendi’nin vesâyetinde büyüdü.
Hızır Efendi’nin dâmâdı el-Hâc Osmân Efendi’nin dâru’l-ifâdesinde tahsîl-i ulûm edib ders-i âm ve 1106’da ikâmet etdiği Helkis Mahallesi mecsidine imâm ve Fâzlızâde Hasan Efendi’ye dâmâd oldu. İbtidâ mescid-i mezkûra ba’dehû Hâtunîye Câmiine vâiz olup altmış yıl kadar tedrîs ve tezkîr ile iştigâl ve 1145’de seksen yedi yaşında irtihâl etdi.
Âlim, fakîh, koca vâiz demekle meşhûr, müfessîr, muhaddis, gâyet müteşerri’, zâhid bir zât-ı sutûde-simât [545] idi. Mahdûmları Hasan, Abdurrahim, Ali Efendilerdir. Hasan Efendi genç iken vefât edib mahdûmu Abdurrahman Efendi’dir. Abdurrahim Efendizâde es-Seyyid Derviş Ali Efendi ve Ali Efendizâde Derviş Mehmed Efendi’dir. Bunlara Koca Vâiz oğulları dendi. Kerîmesi Ayşe Hâtun olup dâmâdı Fazlızâde Abdurrahim Efendi’dir.
Cedd-i a’lâsı İğnecizâde eş-Şeyh Safiyüddîn el-Halvetî Hazretleri olduğundan türbesi vakfına mütevellî idi. Ba’dehû oğulları mütevellî olmuşlardı. Akifzâde es-Seyyid Abdurrahim Efendi “el-Mecmu’ mine’l-meşhûd ve’l-mesmû” adlı kitabında bunu yazıb târih-i vefâtını tesbit etmişdi. Ben de kuyûd-ı vakfiyeden ve sicillât-ı şer’iyyeden topladığım malûmâtı ilâve etdim.