Özgün Metin

Dügün iden görinür mikdârından
Ki mahabbet ire sevdük yârinden
Görürler şâdide dost biri birin
Ki ne harç olısar dünyâ varından
Şular kim hisset-ile dügün itdi
Habardâr olmadı nâmûs 'ârından
'Âşıkî bu dügün kim han idüpdür
Niçeler geldi hem Bagdad şarından

Günümüz Türkçesiyle

1. Düğün yapanın değeri, (düğünün) ölçüsünden görünür; sevilen dostun sevgisi ulaşsın diye.

2. Sevinçte dostlar birbirini görür; dünya varlığından ne harcanacağını (görürler).

3. Cimrilikle düğün yapanlar namus ve ar nedir haberdar olmadı.

4. Âşıkî, hanın yaptığı bu düğüne nice kişi Bağdat şehrinden de geldi.

Edebî ve Tarihî Yorum

İkinci ve Üçüncü Gün

Düğünün ikinci günü fukara, yani dervişler davet edilir; onlara da saygı gösterilir, padişahın bağışları hâllerine göre onlara da ulaşır ve fukara kendi usulleri üzere padişaha edeplerini gösterir. Üçüncü gün vilayetin ümerası davet edilir; günlerce padişahça sohbetler ve işretler olur. Birkaç günlük yerden at yarışları yapılır, büyük ödüller verilir ve yarışan atlardan hiçbiri ödülsüz bırakılmaz. Yazar bu bölümü bir yargıyla kapatır: "her pâdişâh bir cem'iyyet kim ider kendüye lâyıgına göstermek-içün ider kim kendü 'azameti şevketini göreler. Ve bu pâdişâh dahı 'azametini temâm gösterdi." Tarih 861 (1457).

Cömertliğin Ölçüsü

Düğün burada cömertliğin ölçüsü olarak okunur. Düğün yapanın değeri düğünün büyüklüğünden belli olur; sevinçte dostlar birbirini görür ve dünya varlığından ne harcanacağını anlar. Üçüncü beyit tersini söyler: cimrilikle düğün yapanlar namus ve arın ne olduğunu bilmez. Son beyitte yazar mahlasıyla konuşur ve düğünün şöhretini anlatır: nice kişi Bağdat'tan bile gelmiştir. Bu iki manzume, Amasya sancakbeyi olarak bulunan Şehzade Bayezid'in sarayın en büyük şenliklerinden birinin merkezinde yer aldığını gösterir. Bayezid'in Amasya yılları II. Bayezid sayfasında ayrıntısıyla anlatılır. Beyitler mikdârından, yârinden, varından, 'ârından ve şarından sözleriyle "-ından/-inden" redifinde biter.

Kaynakça

  • Âşık Paşazade, Osmanoğulları'nın Tarihi, haz. Kemal Yavuz, M. A. Yekta Saraç, İstanbul: K Kitaplığı, 2003, s. 496-497 (çeviriyazı metin, bâb 127).