Amasya'nın kuzeydoğusunda, Taşova ile Ladik arasındaki dağlık kuşakta yükseldikçe orman seyrelir ve yerini geniş, otlu düzlüklere bırakır. Borabay ve Sarıçiçek yaylaları bu kuşağın en bilinen yayla alanlarıdır. Kimi tanıtımlarda birlikte, "Borabay-Sarıçiçek Yaylaları" adıyla anılan bu düzlükler Karaömer Dağı'nın doğu yamaçlarında yer alır ve ortalama yükseklikleri 1.650 metre civarındadır. Alçak vadilerin bunaltıcı yaz sıcağından kaçanlar için yüzyıllardır bir yaz sığınağı olan yaylalar, aşağıdaki Boraboy köyünün hayvancılığı, sütü, peyniri ve yaz şenlikleriyle iç içe bir yaşamın da sahnesidir.

Yaylaların adı resmî tanıtımlarda çoğunlukla "Borabay" biçiminde geçer; köyün kendisi ve yöre halkı ise "Boraboy" demeyi tercih eder; iki biçim aynı yeri gösterir. Yaylaların hemen altında, bir heyelanın derenin önünü kesmesiyle oluşmuş Boraboy Gölü uzanır. Gölün oluşumu ve tabiat parkı ayrı bir yazıda anlatıldığından, burada gölün üstündeki yükseklikler, yayla hayatı, yayla ürünleri ve şenlikler üzerinde durulmuştur.

Karaömer Dağı ve Yaylaların Konumu

Borabay ve Sarıçiçek yaylalarını taşıyan Karaömer Dağı, Amasya'nın başlıca dağlarından biridir. Tersakan Çayı ve Destek Çayı ile Akdağ arasında uzanır; kuzeyde Canik Dağları ile arasındaki sınırı Kuzey Anadolu Fay Hattı çizer. En yüksek noktası 1.979 metre ile Karaömer Tepesi'dir. Bu yükseklikle ilin Akdağ'dan (2.062 metre) sonra gelen en yüksek dağıdır; Sakarat, Tavşan ve İnegöl dağları onu izler. Dağın doğu kanadı Boraboy'a, batı kanadı Ladik'e doğru iner. Tabiat parkına ilişkin bir tanıtımda dağ serisinin batıda Ladik'ten başladığı, kuzeyde Ladik Gölü ile güneyde Akdağ arasında uzandığı ve doğu sınırını Boraboy kasabasının oluşturduğu belirtilir. Sarıçiçek ve Borabay yaylaları bu serinin doğu tarafındaki düzlüklerde, ormanın üst sınırına yakın yüksekliklerde bulunur.

Yaylaların suları Yeşilırmak havzasına akar. Karaömer Dağı ile Canik Dağları arasından geçen Destek Çayı 35 kilometre boyunca akarak Taşova'da Yeşilırmak'a karışır; en düşük debisi saniyede 0,5, en yüksek debisi 130 metreküp olarak verilir. Boraboy Gölü'nü besleyen Çatağın Deresi de bu yüksekliklerden iner; derenin Akdağ eteklerindeki Çivili Tepe'den doğduğu yazılmıştır. Yaylalar, kuzeyde nemli Karadeniz ikliminin, güneyde daha kurak İç Anadolu ikliminin etkisinde kalan bir geçiş kuşağındadır. Amasya'daki yaylaların bitki bakımından zengin olmasının başlıca nedeni de budur: burada hem Karadeniz ikliminde hem de İç Anadolu ikliminde yetişen türler bir arada görülür.

Amasya'nın resmî yayla listelerinde Kabaoğuz, Tavşandağı, Akdağ, Destek, Boğalı, Çatalçam ve İnegöl yaylalarıyla birlikte Sarıçiçek Yaylaları da sayılır. Listede Sarıçiçek için verilen bilgi kısadır: Karaömer Dağı'nın doğu taraflarındaki düzlükler ve yaklaşık 1.650 metrelik ortalama yükseklik. Daha ayrıntılı bilgi, yaylaları fiilen kullanan Boraboy halkının anlatımlarından, yerel basından ve bölgeye yapılmış gezilerin notlarından derlenebilmektedir.

Boraboy'un Yaylaları

Boraboy köyü, Taşova ilçe merkezine 17-18, Amasya'ya yaklaşık 58-63 kilometre uzaklıktadır; mesafe, ölçülen noktaya göre kaynaklarda küçük farklarla verilir. Köyün yaylaları Aşağıyayla, Yukarıyayla, Keçiyatağı, Çukuralan ve Kozlu adlarını taşır. Yerel kaynaklar bunlara Ağıllıbucak ve Çamalanı yaylalarını da ekler. Köyden gelip göl kenarından devam eden stabilize yol bir süre sonra ikiye ayrılır: soldaki kol Amasya'ya iner, sağdaki kol ise yukarıdaki Ağıllıbucak, Aşağıyayla ve Çamalanı yaylalarına kadar uzanır. Ormanın bittiği yaklaşık 1.600 metrede Ağıllıbucak pınarının bulunduğu mevkiden bakıldığında, göl çevresi yoğun orman örtüsü içinde yeşil bir çukur gibi görünür.

Bu yaylaların en kalabalığı Aşağıyayla'dır. Yerel basında verilen bilgiye göre yaklaşık 1.400 metre yükseklikteki yaylada yazın kırk kadar hane oturur; yolu açıktır, elektriği vardır ve suyunu doğal kaynaklardan alır. Aşağıyayla'nın yüksekliği, onun gerçek anlamda bir yayla ile köyün yazlık uzantısı arasında bir yerde durduğunu gösterir. Coğrafyacılar Karadeniz'de ormanın doğal üst sınırının üzerindeki çayırlıkları asıl yayla, orman kuşağı içindeki 1.000-1.300 metrelik geçici yerleşmeleri ise mezra olarak ayırır; Hayati Doğanay ile Ogün Coşkun, 1.000-1.700 metreler arasındaki ve daha çok dinlenme amacıyla çıkılan yerleşmeler için "sayfiye yaylası" terimini kullanır. Boraboy'un alt yaylaları bu son tanıma yakındır; Sarıçiçek gibi orman sınırının üstündeki düzlükler ise sürülerin yazı geçirdiği asıl otlaklardır.

Aşağıyayla'ya yolun ve elektriğin ulaşması, yayla evlerinin kullanımını da değiştirmiştir. Bu değişim Türkiye yaylalarının genelinde görülen bir eğilimin parçasıdır. Doğanay ve Coşkun'a göre kentleşme ilerledikçe ülkedeki yayla sayısı azalmakta, ayakta kalan yayla yerleşmelerinin önemli bir kısmı da geleneksel hayvancılık işlevinden çok dinlenme amacına hizmet eder duruma gelmektedir. Boraboy yaylalarında iki işlev hâlâ yan yanadır: bir yanda süt ve peynir için çıkılan yayla, öbür yanda gurbetten dönen hemşehrilerin ve şehirlilerin yazlık sığınağı.

Sarıçiçek Yaylası

Sarıçiçek Yaylası Borabay Gölü'nün üstünde, Karaömer Dağı'nın doğu yamaçlarındaki düzlüklerde yer alır. Ortalama 1.650 metre yüksekliğiyle Boraboy'un alt yaylalarından belirgin biçimde yüksektir ve büyük ölçüde ormanın üst sınırının üzerinde, açık çayırlarla kaplı bir alandır. Yayla hem Taşova tarafından, Boraboy üzerinden, hem de Ladik tarafından, Ladik Gölü'nün yanından ayrılan orman yollarıyla çıkılabilen bir konumdadır. Bu iki yönlü bağlantı, yaylanın tarih boyunca hem Amasya hem de Samsun tarafındaki köylerin otlaklarıyla komşu olmasını açıklar.

Samsun'dan bölgeye düzenlenmiş arazi aracı gezilerinin notları, Sarıçiçek'e giden yolun büyük bölümünün toprak olduğunu ve yaylaya ancak dört çeker araçlarla, orta zorlukta bir yolculukla ulaşılabildiğini anlatır. 2015 baharında yapılan bir kampta Samsun'dan Asarcık üzerinden Borabay Gölü'ne ve oradan Sarıçiçek'e varan güzergâhın 101 kilometre tuttuğu, dönüşün ise Ladik ve Kavak üzerinden asfalt yolla yapıldığı not edilmiştir. Aynı grubun 2019 sonbaharındaki gezisinde, bir önceki kış karda takılıp kalınan yolun sonbaharda kuru olduğu, yayla yolunun kenarında eski bir yayla mezarlığının bulunduğu ve ziyaretçilerin bıraktığı çöplerin bu yüksek alanlarda bile bir sorun hâline geldiği yazılmıştır. Yayla mezarlıkları, yaylalarda yalnızca birkaç hafta geçirilmediğini, kuşaklar boyunca her yaz uzun süre kalındığını gösteren önemli izlerdir.

Yaylanın adının kökenine dair belgeye dayalı bir bilgi bulunamamıştır. Adın, yaz başında çayırları kaplayan sarı çiçekli bitkilerden geldiğini düşünmek akla yakındır; ancak bunu doğrulayan bir kayıt yoktur. Türkiye'de aynı adı taşıyan başka yaylalar da bulunduğundan, Sarıçiçek adıyla dolaşan bilgilerin hangisine ait olduğuna dikkat etmek gerekir. Bu karışıklığın en belirgin örneği, aşağıda ayrıca ele alınan peynir ve bal şöhretidir.

Sarıçiçek Adı ve Peynir-Bal Şöhreti

Sarıçiçek Yaylası'nın Osmanlı döneminde Dağili nahiyesi sınırları içinde yer aldığı ve yüzyıllardır "peynir ve bal kaynağı" olarak tanındığı, Amasya yaylaları hakkındaki kimi tanıtım metinlerinde de tekrarlanır. Bu bilgi aslında adaşı olan bir başka yaylaya aittir. Malatya'nın kuzeyinde, Arapgir, Arguvan, Kemaliye ve Divriği ilçeleri arasında, üç ilin sınırını belirleyen Sarıçiçek Yaylası, Osmanlı döneminde Dağili nahiyesine bağlı olmuş ve "peynir ve bal cenneti" diye anılmıştır. 1.500-1.700 metre yükseklikteki bu yaylaya her bahar çevre köylerden aşiretler sürüleriyle çıkar, eylüle kadar kalır ve binlerce koyunun sütünden yapılan peynir çevre illere gönderilir. Kozluk Çayı'nın Kayaarası denilen vadilerde aktığı bu Doğu Anadolu yaylası, Karaömer Dağı'ndaki Amasya yaylasıyla aynı yer değildir.

Amasya'daki Sarıçiçek için Osmanlı dönemine ait, peynir ya da bal üretimini gösteren bir belge incelenen kaynaklarda bulunamamıştır; Dağili nahiyesiyle bir bağlantısı da yoktur. Bu, Borabay-Sarıçiçek yaylalarında peynir ve bal üretilmediği anlamına gelmez. Boraboy yaylalarında özellikle bahar ve yaz aylarında süt, tereyağı, peynir ve yumurta elde edilir ve bu ürünler ziyaretçilere satılır. Boraboy köyünün geçim kaynakları arasında arıcılık da sayılır. Taşova'nın yaylalarında arıcılık yaygındır; Akdağ'daki Karakese Yaylası'nda ayıların arı kovanlarına saldırdığı gibi haberler yerel basında zaman zaman yer alır. Dolayısıyla "peynir ve bal" Borabay-Sarıçiçek için de geçerli bir tarif sayılabilir; yalnız bu tarif belgelenmiş bir Osmanlı şöhretine dayanmaz, bugün süren yayla ekonomisinin ürünlerini anlatır.

Yayla Hayatı ve Üretim

Boraboy'un yaylalarla ilişkisi köyün kuruluş anlatısına kadar uzanır. Köy derneğinin derlediği yerel tarihe göre, 1257 tarihli Arapça bir vakfiyede kasabayı kuran ailelerin önce bugünkü yerleşimin iki kilometre güneyindeki Bostan Deresi mevkiini kışlak olarak kullandığı ve çadırlarda göçebe bir hayat sürdüğü anlatılır. Rivayete göre fırtınalı bir günde kaçan hayvanlar rüzgâra kapalı bugünkü vadiye sığınmış, onları aramaya çıkan aileler de vadiyi beğenip yerleşmiştir. Kışlak, yayla ve yerleşik köy arasındaki bu eski döngü, Boraboy'da hayvancılığın ve yaylacılığın neden bugün de canlı olduğunu anlamaya yardım eder. Köyün yerleşim tarihi ve adının kökenine ilişkin rivayetler, Taşova köylerini anlatan yazıda ayrıntılı olarak ele alınmıştır.

Yayla mevsimi, karların çekilip çayırların yeşerdiği bahar sonundan sonbahara kadar sürer. Doğanay ve Coşkun'un Karadeniz yaylaları için anlattığı düzen, Boraboy yaylalarındaki üretimi anlamaya yardım eder. Bu düzende yaylaya giderken teneke, kazan ve tekne gibi boş kap kacakla çıkılır, dönüşte bu kaplar tereyağı ve peynirle dolu olarak köye iner. Süt yaylada işlenir; Karadeniz yaylalarındaki evlerin bir kısmında hayvan barınağının bitişiğinde, sütlük denilen bir peynir ve yağ yapım yeri bulunur. Evlerin yakınındaki taş duvarlı ağıllar hem sabah sağımının yapıldığı hem de davarın geceleri korunduğu yerlerdir. Boraboy yaylalarında bahar ve yaz aylarında elde edilen süt, tereyağı, peynir ve yumurtanın bir kısmı bugün yaylaya ve göl çevresine gelen ziyaretçilere satılır.

Boraboy'un sofrası da bu yayla ekonomisini yansıtır. Yöresel tatlar arasında Boraboy köftesi, ızgara çeşitleri, içli pilav, manda yoğurdu, çorbalar ve şirvanlı helva sayılır. Köyde elma, kuşburnu, erik ve ayva gibi meyvelerin marmelatları doğal yöntemlerle hazırlanır. Köyün tarım ürünleri arasında elma ve armut başta gelir; alabalık yetiştiriciliği, arıcılık ve un üretimi ikincil geçim kaynakları olarak anılır. Manda yoğurdunun yöre mutfağında yer alması, yaylalardaki hayvancılığın yalnızca koyun ve sığırla sınırlı kalmadığını gösterir.

Yayla hayatının dayanışma üzerine kurulu yanı da tanıtımlarda vurgulanır. Hoşgörü, yardımlaşma ve büyüğe saygıya dayalı geleneksel yaşam tarzının yöre halkının uyum içinde yaşamasını sağladığı ve bunun ziyaretçilere misafirperverlik olarak yansıdığı belirtilir. Boraboy'un nüfusu son yarım yüzyılda ciddi biçimde azalmıştır: 1970 sayımında 2.583 kişiye ulaşan nüfus 2021'de 732 kişiye inmiştir. Bu yüzden yaylalar ve yaz şenlikleri, büyük kentlere ve yurt dışına dağılmış Boraboyluların köyle bağını sürdürdüğü başlıca vesilelerden biri hâline gelmiştir.

Yayla Şenlikleri

Amasya'nın yaylaları doğal güzellikleri kadar yaz şenlikleriyle de tanınır. Akdağ ve Kabaoğuz yaylalarıyla birlikte Borabay, bu şenliklerin en canlı yaşandığı yerler arasında sayılır. Boraboy'un şenliği, 2005'ten beri faaliyet gösteren Boraboy Eğitim, Kültür ve Dayanışma Derneği tarafından düzenlenir ve göl çevresinde yapılır; resmî adıyla "Boraboy Göl Şenliği ve Pikniği"dir. Şenliğin asıl katılımcıları köyde yaşayanlarla birlikte gurbetteki hemşehrilerdir. Yaz ortasında yapılan bu buluşma, yıl boyunca dağınık yaşayan aileler için bir hasret giderme günü işlevi görür.

Şenliğin yirmi birincisi 8 Ağustos 2026 Cumartesi günü yapıldı. Programda türkü sanatçısı Sevda Kılıç'ın konseri, piyanist Alpaslan Uzun'un dinletisi ve davul-zurna ekibinin gösterileri yer aldı; sunuculuğu Mihrican Dağlı Kaya üstlendi. Saat 13.00'te protokol konuşmaları yapıldı, ardından göl kıyısındaki kır lokantasında gölün ve çevresindeki ormanın dört mevsimini gösteren bir karma fotoğraf sergisi açıldı. Çocuklar için palyaço gösterileri ve açık hava oyunları düzenlendi. Şenliğe Taşova Kaymakamı, Taşova Belediye Başkanı Ömer Özalp, Boraboy Muhtarı İzzet Öz ve Amasya İl Kültür ve Turizm Müdürü Yaser Ergün'ün de aralarında bulunduğu geniş bir protokol katıldı. Dernek yönetimi şenliğin ardından yaptığı açıklamada katılımcılara teşekkür ederek "Birlik ve beraberliğimiz daim olsun" dileğini dile getirdi.

Boraboy şenliği, Taşova ve çevresinde her yaz düzenlenen yayla şenliklerinden biridir. Makmarardı Yayla Şenlikleri'nin on sekizincisi, Çakırsu köyünün Yemişen Yayla Şenliği ve Kozluca köyünün on beşinci yayla şenliği de ilçenin yerel basında yer alan öteki yaz buluşmalarıdır. İlin köklü şenliklerinden Kabaoğuz Yayla Şenlikleri ise 2026'da otuzuncu kez, 31 Temmuz-2 Ağustos tarihleri arasında Gümüşhacıköy'e bağlı Aphaz Yaylası'nda yapıldı; şenlik ateşi, konserler, karakucak güreşleri ve şenlik ağalığı ihalesiyle geleneksel bir program izledi. Bu şenliklerin ortak yanı, yaylacılığın ekonomik önemi azalırken onun toplumsal yüzünü, yani bir araya gelme ve hemşehrilik bağını yaşatmalarıdır. Boraboy şenliğinin göl kıyısında yapılması da yaylalarla göl arasındaki bu doğal bütünlüğün bir sonucudur.

İklim ve Mevsimler

Borabay-Sarıçiçek yaylalarında yaz serin ve dingin geçer. Sabahları çiyle ıslanan çayırlar öğleye doğru ılık bir güneşle ısınır, akşamları hava hızla serinler ve yaz ortasında bile geceler için kalın giysi gerekir. Kış ise uzun ve karlıdır. Taşova'nın yüksek kesimlerinde mayıs sonunda kar yağdığı, Aşağıyayla'da nisan ortasında kar görüldüğü ve kış ortasında kar kalınlığının elli santimetreye yaklaştığı yerel basına yansımıştır. Aynı kışlarda Boraboy Gölü'nün yüzeyi buz tutar.

Yaylalar her mevsim farklı bir görünüme bürünür. İlkbahar ve yaz aylarında çiçekli çayırlarla kaplanan düzlükler doğa yürüyüşü, koşu ve fotoğrafçılık için elverişlidir. Sonbaharda alt kesimlerdeki kayın ve kestane ormanları sararıp kızarırken, yaylalara çıkan orman yolları kuru ve geçilebilir durumdadır. Kışın ise yaylalar karla örtülür; yollar çoğu zaman kapanır ve bu yüksekliklere ancak deneyimli gruplar uygun araç ve donanımla ulaşabilir. Dört mevsimin her biri kamp ve fotoğraf meraklılarına başka bir manzara sunar.

Bitki Örtüsü

Yaylalara çıkan yol, ormanın kat kat değişen örtüsünden geçer. Göl çevresindeki kuzey yamaçlarda doğu kayını, karaçam, sarıçam ve meşe ağırlıktadır; güney yamaçlarda sarıçam ve karaçam ile karışık çalı toplulukları görülür. Kimi tanıtımlarda kuzeye bakan yamaçlarda gürgen, kayın ve kestanenin, güneye bakanlarda sarıçam ve karaçamın öne çıktığı yazılır. Yukarı çıkıldıkça orman seyrelir ve yaklaşık 1.600 metreden sonra yerini açık yayla çayırlarına bırakır.

Karaömer Dağı'nın bitki örtüsü bilimsel olarak da incelenmiştir. Arzu Cansaran, Ömer Faruk Kaya, A. S. Ertekin ve Osman Ketenoğlu'nun 2010'da Acta Botanica Gallica'da yayımlanan fitososyolojik çalışması, dağı Orta Anadolu ile Orta Karadeniz arasında, bitki coğrafyası bakımından da Avrupa-Sibirya ve İran-Turan flora bölgeleri arasında kalan bir geçiş alanı olarak tanımlar ve burada üç farklı vejetasyon tipine ait yedi yeni bitki birliği tanımlar. Amasya'da yapılan değerlendirmelerde il sınırları içinde 245 endemik takson saptanmış, bunların 29'unun Amasya, Akdağ ve Boraboy Gölü çevresinde yayılış gösterdiği belirtilmiştir. Yaylaların bahar aylarındaki renkli örtüsü bu zengin floranın bir parçasıdır.

Ulaşım ve Yürüyüş Yolları

Yaylalara çıkışın başlangıç noktası Boraboy'dur. Taşova ile Boraboy arasında belediye araçlarının düzenli seferleri vardır. Köye Amasya'dan 63, Samsun'un Ladik ilçesinden ise 45 kilometrelik bir yolla ulaşılır. Amasya-Taşova karayolunun 44. kilometresinden sola ayrılan Taşova-Samsun yolu izlenip 14. kilometreden yeniden sola dönülerek göl kıyısına varılır. Gölden sonra yol stabilizedir ve yukarı yaylalara doğru giderek bozulur; Sarıçiçek'e ve yüksek düzlüklere kuru havada bile dört çeker araçla çıkmak daha güvenlidir.

Göl çevresinden başlayan patikalar, kayın ve çam ormanlarının içinden geçerek yaylalara günübirlik yürüyüş imkânı verir. Göl ile Kaleboynu, Gındıra Gölü ve yaylaları birleştiren yürüyüş rotaları da doğa yürüyüşçüleri tarafından kullanılır. Amasya'nın ekoturizm potansiyeli üzerine yapılan bir derleme, Sarıçiçek'i yayla turizmine hizmet edebilecek yaylalar arasında sayar, Boraboy yaylalarını da arazi aracı gezileri için uygun alanlar arasında gösterir. Yaylalar kamp ve piknik için de elverişlidir; ancak yayla düzlükleri özel kullanıma ait otlaklar ve yayla evleriyle iç içe olduğundan, kamp yeri seçerken yayla sakinlerinin hayvanlarına ve otlaklarına zarar vermemeye dikkat edilmesi gerekir.

Yaylaya çıkacakların dağ yollarına ve hızla değişen havaya hazırlıklı olması gerekir. Mevsime uygun giysi ve sağlam ayakkabı, yaz akşamları için kalın bir üstlük ve yeterli su yanında bulundurulmalıdır. Borabay Gölü'nü Sarıçiçek ve çevredeki öteki yaylalarla birleştiren güzergâhlar, birkaç günlük bir doğa gezisinin ana hattını oluşturabilir.

Koruma Sorunları

Amasya'nın yaylaları son yıllarda ciddi baskı altındadır. Resmî tanıtım metinleri, aşırı zirai ilaç ve gübre kullanımı, aşırı otlatma ve tarla açma gibi nedenlerle yaylaların tahrip olduğunu, üst kesimlerde toprağın aşınarak yer yer ana kayanın yüzeye çıktığını açıkça yazar. Yayla kenarlarındaki ormanlarda yaşlı ağaçların yerini gençleri almamakta, orman sınırı giderek aşağılara inmektedir. Bu tespit, Borabay-Sarıçiçek gibi orman ile çayırın sınırında bulunan yaylalar için özellikle önemlidir.

Yolların açılması yaylalara ulaşımı kolaylaştırmış, ama yanında yeni sorunlar da getirmiştir. Yayla yollarının kenarına bırakılan çöpler ve denetimsiz araç trafiği, yerel halkın ve doğa gruplarının sık dile getirdiği şikâyetler arasındadır. Taşova'nın yayla köylerinden Yaylasaray'da maden arama sondajlarına karşı köylülerin tepki gösterdiği de son yıllarda yerel basına yansımıştır. Yaylaların sürdürülebilir biçimde korunması için otlatmanın düzenlenmesi, yayla yapılaşmasının denetlenmesi ve ziyaretçilerin bilinçlendirilmesi gerektiği, bölge hakkında yazılmış hemen her değerlendirmede vurgulanır.

Kronoloji

1257: Yerel tarih derlemelerine göre bu tarihli Arapça bir vakfiyede, Boraboy'u kuran ailelerin bugünkü köyün güneyindeki Bostan Deresi'ni kışlak olarak kullandığı anlatılır.

1928: Köy Boraboy adıyla kayıtlarda yer alır.

24 Aralık 1952: 5996 sayılı kanunla Taşova ilçesi Amasya'ya bağlanır; Boraboy da Amasya ilinin köyü olur.

1961-1964: Köy Gölbeyli adını alır; tarih kaynaklarda 1961 ya da 1964 olarak farklı verilir.

1970: Nüfus sayımında köyün nüfusu 2.583'e ulaşır.

27 Şubat 1971: Gölbeyli belde olur ve belediye teşkilatı kurulur.

1978: Borabay Gölü çevresi orman içi dinlenme alanı olarak düzenlenir.

13 Temmuz 1993: Göl çevresi birinci derece doğal sit alanı ilan edilir.

30 Mart 1995: Bakanlar Kurulu kararıyla köy yeniden Boraboy adını alır; karar 3 Mayıs 1995'te Resmî Gazete'de yayımlanır.

2005: Boraboy Eğitim, Kültür ve Dayanışma Derneği kurulur.

2010: Karaömer Dağı'nın bitki örtüsü üzerine fitososyolojik çalışma yayımlanır.

2013: Boraboy'un belde statüsü sona erer; göl ve çevresi tabiat parkı ilan edilir.

8 Ağustos 2026: 21. Boraboy Göl Şenliği ve Pikniği yapılır.

Kaynakça

Akademik çalışmalar

Resmî kaynaklar

Diğer kaynaklar

Çevrimiçi kaynaklar