Harîmî'nin hece ölçüsüyle yazılmış gazeli: yine başka sevdaya düşen deli gönül, mayası aşk olan yaratılış, denize çekilen gönül gemisi ve bir kıl kadar kalan takat.
Harîmî'nin "-yı leylî" redifli gazeli: Leylâ'nın sevdasıyla Mecnun olan âşık, damla damla biriken gözyaşı denizi ve Leylâ'ya barınak olacak gönül köşesi.
Harîmî'nin "-en" kafiyeli gazeli: kan yutan Yemen akiki, ağzın sırrı için gömleğini yırtan gonca, ağzı olmadığı için benzetmeden düşen servi ve kefeniyle gelen âşık.
Harîmî'nin "-âyet" kafiyeli gazeli: vefasız sevgilinin cevri, gözün himayesindeki gamze, kaş yayından atılan ok ve yük çeke çeke tükenen takat.
Harîmî'nin "olmadı" redifli tasavvufî gazeli: Tûr Dağı'na benzeyen gönül, mutluluk sebebi olan gam, bedduayla anılan aşksız baş ve her dervişe açılmayan dergâh.
Harîmî'nin "-er" kafiyeli gazeli: sevgi güneşi önünde küçülen ay, sokağı yakmasından korkulan ah kıvılcımı, mum ile şarabı unutturan dudak ve kutsal tavusa benzeyen zülüf.
Harîmî'nin "âteşi" redifli gazeli: ayrılık, şarap, anlam ve özlem ateşleri; Korkut'un Kitâb fi't-tasavvuf adlı eserinde de bulunan, medrese terimleriyle örülmüş bir şiir.
Harîmî'nin "-ını" redifli gazeli: imanı şeytandan sakınır gibi korunan sevgili, güneş tutulması sanılan zülüf, dükkân açan bahar ve divanı tezhip eden altın kadeh.
Harîmî'nin "-eh" kafiyeli gazeli: gönül ülkesini yağmalayan aşk ordusu, vecde gelip külahını çalan gelincik, cennete yerleşen Hintli ben ve gölge gibi izine düşen âşık.
Harîmî'nin "-um gibi" redifli gazeli: gönül tahtına Süleyman gibi oturan aşk, gönül bahçesinde salınan servi, harabeyi aydınlatan ay ve ayağa baş koyan sürahi.
Harîmî'nin 45. gazelle aynı zeminde yazılmış gazeli: Süleyman gibi hükmeden aşk, bağra neşter vuran gamze, derman gibi istenen dert ve aklı dağıtan zülüf.
Harîmî'nin "gibi" redifli gazeli: kana susamış gamze, buhurdan gibi yanan bağır, tuzaktaki yem tanesine benzeyen ben ve zülüf akşamında mum yanağa pervane olan âşık.
Harîmî'nin "gibi" redifli gazeli: zülfe uzanan tarak, gözyaşı incisini besleyen sedef, mumuna pervane olan âşık ve yanak tahtasında vezire dönen piyade ben.
Harîmî'nin "eglencesi" redifli gazeli: perişan canın oyalandığı zülüf, sırrı anlatılamayan ağız, ok ve yay oynayan Moğol-Çin gözü ve cennete yönelen can kuşu.
Harîmî'nin gök ve kıyamet imgeleriyle kurulan gazeli: Müşteri ve Ülker, yalın hançer, kıyam-kıyamet-kâmet oyunu ve Âzer'i kül edecek kadar yanık bir şiir.
Harîmî'nin "ol yüri" redifli gazeli: ney gibi inleyen gönül, sevgilinin sokağındaki padişahlık, rakibe bırakılan Mısır sultanlığı ve şiirle Selmân olma isteği.
Harîmî'nin divançesindeki son gazel: "Hani o günler" diye açılan, aşkın Rahş'ı gibi bir atı, uzun boylu bir servisi ve nice yiğidi olan bir geçmişi anan şiir.
Şehzade Korkut'un divançesindeki tek Arapça şiir: hekim istemeyen aşk hastası bir gönlü ve sevgiliye dilenerek gelen bir garibi anlatan iki beyit.
Harîmî'nin divançenin sonundaki ilk müfred beyti: aşk gönülde belirdiğinden beri gönlünün yüzünü yiğit bir şaha çeviren âşığın kısa bağlılık beyanı.
Harîmî'nin divançeyi kapatan müfred beyti: sevgilinin dudağına duyduğu hasretle başı açık bir abdala dönen gelincik; Sehî'nin tezkiresinde de ilk örnek olarak geçen beyit.
Karekod · QR code
Bu sayfanın karekodudur. A5 olarak yazdırıp asabilir ya da yapıştırabilirsiniz; okutan kişi doğrudan bu içeriğe ulaşır.
This QR code links to this page. Print it on A5 and post it anywhere; scanning it opens this content.