Bâkî'nin Merzifon Cönkü'ne giren gazelinin matlaı: kanlı gözyaşlarını sevgilinin ayağının tozuna cevher gibi saçmak isteyen âşık; metin, aktarım ve yorum.
Rızâ'nın Merzifon Cönkü'nde kalan gazelinin matlaı: sofuyu "Allâh hû yâ hû" diyerek devrana ve meydana, coşkuyla zikre çağıran bir tekke beyti.
Zahmî'nin Merzifon Cönkü'nde kalan Kerbelâ mersiyesinin ilk bendi: Muharrem'de yenilenen matem, velayet şahının şehitliği ve Şimr ile İbn-i Mülcem'e lanet.
Merzifon Cönkü'nde Mısrî adına kayıtlı gazelin matlaı: kendini varlık denizinin incisi ve hazinenin saklandığı virane sayan tasavvufî bir benlik beyti.
Merzifon Cönkü'nde Berkî(?) adına kayıtlı semâînin matlaı: gönle dünyanın derdi içinde zeki ve zarif olmayı öğütleyen beyit, okuma sorunu ve aidiyeti.
Serbesî'nin Merzifon Cönkü'nde kalan dîvânîsinin ilk iki beyti: bülbül gibi kedere düşen, Yakup gibi ağlayıp Yusuf gibi zindanda kalan âşığın çağrısı.
Sürûrî'nin Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: ay yüzlü sevgilinin eziyetinden bıkan âşık ve sevgiliye işlemeyip Keşiş Dağı'nı aşan ah.
Zihnî'nin Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: kâtibe yazmasını, sabaya götürmesini söyleyen âşığın nazik sevgiliye tez elden mektubu.
Visâlî'nin Merzifon Cönkü'nde kalan şiirinin ilk beyti: kaybolan gül fidanı gibi genci ve yüzü nurlu bir mürşide benzeyen dolunayı arayan bir hasret sesi.
Hayrî'nin Merzifon Cönkü'nde kalan şiirinin ilk dörtlüğü: aşk yolunda eşini, hikmette eşsiz inciyi ve kanaat köşesinde Dârâ'nın devletini bulmanın hüneri.
Âşık Ömer'in Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: yerden göğe kadar şikâyetçi âşık ve sevgiliye ya kendini helâk etme ya da nazdan vazgeçme seçimi.
Şem‘î'nin Merzifon Cönkü'nde kalan şiirinin ilk beyti: sabaya esmemesini söyleyen âşık ve bir teli kıpırdasa dünyayı sarsacak olan sevgili zülfü.
Dertli'nin Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: neye tatlılaştığı bilinmeyen sevgili, bir söner bir alevlenen gönül ve çaresiz aşk belası.
Yesârî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: köz gibi yüz ve gönüller şahının tanıdıkları; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Ârif'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı güftesinin ilk beyti: ilk görüşte aklı alan peri suretli güzel; özgün metin, günümüz Türkçesiyle aktarım ve edebî yorum.
Firâkî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı gazelinin ilk beyti: sel gibi sevgiliye çağlayan gönül; özgün metin, günümüz Türkçesiyle aktarım ve edebî yorum.
Kerem'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: ela gözler, yanan ve ağlayan âşık; özgün metin, günümüz Türkçesiyle aktarım ve edebî yorum.
Himmetî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: garip bülbül gibi inleyen âşık ve kaybolan sevgili; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Nazîf'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: aşk derdi, gurbet korkusu ve kara gözlü sevgili; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Tokatlı Nûrî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: tutulmayan söz, kaş yayı ve kirpik okları; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Erzurumlu Emrah'ın Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: gül ile bülbül ve yalnız cennet bahçelerini gözleyen âşık; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Nigârî'nin Merzifon'dan sürgüne giderken arabada yazdığı "ne ‘aceb" redifli gazel: gelmeyen kurtarıcıya sitem, peygamber kıssaları ve sonda bir tövbe.
Merzifonlu Zeyniyye şeyhi Abdürrahîm-i Rûmî'nin bugüne kalan tek beyti: bilerek ve bilmeyerek işlenen hatalardan Allah'a yönelen sade bir tövbe sözü ve tezat sanatı.
Kemalpaşazâde'nin Osmanlı tarihindeki Farsça Amasya övgüsü: Nil'den üstün bir cennet, Selsebil'e benzeyen ırmak, felek gibi dönen dolaplar ve verimli Merzifon ovası.
Merzifonlu Ümîdî'nin sevgiliye sitem eden üç beyti: gelmeyen güneş ve zerre, yarayı dikmeye söz verip ok gibi geçen sevgili ve açılmayan gonca ağız.
Merzifon müftüsü Eşref'in üç beyitlik gazel parçası: kaleme gelmeyen dert, sabır hapıyla tedavi edilen gam sıtması ve müteşabih bir ayete benzeyen kaşlar.
Fethî'nin Merzifonlu güzel Gülfadik'e seslenen koşmasının ilk dörtlüğü: bülbül gibi artan feryat, aşk denizi ve kıyamete dek sönmeyecek ateş.
Gedâyî'nin Merzifon Cönkü'ndeki şakacı koşması: dünya gül bahçesinin gülü sayılan sevgilinin yüzündeki çıtır pıtır sivilceler, kan ağlayan lâleler.
Merzifon Cönkü'nde Bezmî adıyla basılan koşmanın ilk dörtlüğü: yay kaşlar, ceylan gözler, Mecnun gibi divane olan âşık ve Cezbî ile aidiyet sorunu.
Bâkî'nin Merzifon Cönkü'ne giren gazelinin matlaı: sevgilinin dudağını Cem'in kadehine, yüzünü İskender'in aynasına üstün tutan beyit; metin ve yorum.
Âşık Ömer'in Merzifon Cönkü'nde kalan divanının ilk dörtlüğü: güzellerin şahının yüzü Kadr ve Rahmân surelerine benzetilir, âşık o yüzde âyet okur.
Dertli'nin Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: bir yerde toplanıp birbirine meydan açan âşıklar, elest sarhoşu sadık kalpler ve gizli muhabbet sırrı.
Yesârî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı semâ‘îsinin ilk beyti: dedim-dedi biçiminde âşık ile sevgili konuşması; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Ârif'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı güftesinin ilk beyti: bayram tebriği olabilecek iyi dilek beyti; özgün metin, günümüz Türkçesiyle aktarım ve edebî yorum.
Himmetî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı dîvânının ilk beyti: peri suretli güzel, bârekallah ve aferin; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Nazîf'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı gazelinin ilk beyti: bir akçeye bile alınmayacak dünya ve eskiyen atlas; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Karekod · QR code
Bu sayfanın karekodudur. A5 olarak yazdırıp asabilir ya da yapıştırabilirsiniz; okutan kişi doğrudan bu içeriğe ulaşır.
This QR code links to this page. Print it on A5 and post it anywhere; scanning it opens this content.