Merzifon Cönkü'nde Feyzî adıyla kayıtlı gazelin matla beyti: dünyada asıl hünerin bilgili bir mürşit bulup onun dersiyle mananın özüne ermek olduğu.
Bezmî'nin Merzifon Cönkü'ndeki müseddesinin ilk bendi: kederli sevgili, siper kuran rakipler, biber gibi benler ve öptürülmeyen şekerlenmiş gerdan.
Gedâyî'nin Merzifon Cönkü'ndeki koşmasının ilk dörtlüğü: ayrılık ateşiyle yanan âşığın gözyaşları ve taş yürekli sevgiliden merhamet dileyişi.
Merzifonlu Fethî'nin Merzifon Cönkü'ndeki koşmasının ilk dörtlüğü: yüzüğünü hatıra bırakan sevgili, insaf dileği ve cefanın sitem mi kâr mı olduğu.
Mahsûnî'nin Merzifon Cönkü'ndeki koşmasının ilk dörtlüğü: yüzü güle benzetilen yay kaşlı sevgili, imansızlık sitemi ve ele güne gülünç olan âşık.
Âşık Mustafa'nın Merzifon Cönkü'ndeki gazelinin ilk iki beyti: uzun bekleyiş, yay kaşlı sevgili, yerde mi gökte mi olduğu bilinmeyen hüma kuşu.
Merzifon Cönkü'nde Filib diye okunan şairin semaisinden beş mısra: kara kaşlı kara gözlü sevgili, ay yüzü kuşatan yıldızlar ve ayrılık korkusu.
Erzurumlu Emrah'ın Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: sitemkâr sevgili, başkasını kayıran felek ve hû çeken âşık; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Kul Hüseyin'in on beş heceli münacatı: seher vakti yâr yolunu gözleyen bir derviş, günah korkusu ve "Al elim ya Muhammed divanda ağlatma bizi" yakarışı.
Tokatlı Nûrî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: seher yellerinden istenen haber ve misk kokulu kâküller; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Nazîf'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı gazelinin ilk beyti: bir akçeye bile alınmayacak dünya ve eskiyen atlas; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Himmetî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı dîvânının ilk beyti: peri suretli güzel, bârekallah ve aferin; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Elçin'in Gevherî'nin adını Mehmed saymasına dayanak olan mahlas dörtlüğü: aşkın sırdaşlığı, bitmeyen ayrılık acısı ve sevgilinin buyruğuna teslim olan garip kul.
Ârif'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı güftesinin ilk beyti: bayram tebriği olabilecek iyi dilek beyti; özgün metin, günümüz Türkçesiyle aktarım ve edebî yorum.
Yesârî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı semâ‘îsinin ilk beyti: dedim-dedi biçiminde âşık ile sevgili konuşması; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Derviş Edna'nın "kuzusunu yitiren" bir dervişin yolculuğunu anlattığı nefesi: mizan terazisi, on iki kapı ve "aktan okur kara bilmez" diyen bir âşığın vasiyeti.
Dertli'nin Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: bir yerde toplanıp birbirine meydan açan âşıklar, elest sarhoşu sadık kalpler ve gizli muhabbet sırrı.
Âşık Ömer'in Merzifon Cönkü'nde kalan divanının ilk dörtlüğü: güzellerin şahının yüzü Kadr ve Rahmân surelerine benzetilir, âşık o yüzde âyet okur.
Esrarî'nin Cemalettin Çelebi'nin 1331 (1915) yılında cepheye gidişini anlatan "Gidiyor" deyişi: Zülfikar, tevhid sancağı ve Kerbela imgeleriyle bir savaş destanı.
Dervişoğlu'nun üç dörtlüklük cem deyişi: niyaz eden canları birlik makamına çağıran, kırık gönüllere merhem arayan ve sevdiğinin izinden ayrılmayan bir zakir sesi.
Her şeyi kendi özünde bulan bir ârifin sesi: Fedâî Baba'nın "özümde buldum" redifli koşması, Âdem'e öğretilen isimler ve Hurûfî "Âdem hattı".
"Dilber" redifli bir aşk deyişi: kaşlarda besmele, gözlerde ayet gören Bektaşî imgeleri, dost bakışlı aslan pençeli sevgili ve dostun dosta kavuşma vakti.
Sıdkî Baba'nın "eriştik şükür" redifli deyişi: yedi harften bir noktaya, elif ve be'ye, hakikat kitabının açılmasına ve Feyzullah adının iki anlamına uzanan bir şükür şiiri.
Kul Hasan'ın bir örenle söyleşmesi: Nuh zamanından beri ıssız kalan harabenin mihrabını, dört lüleli pınarlarını, hanlarını ve gelin ettiği kızlarını anlattığı deyiş.
Merzifon Cönkü'nde Bezmî adıyla basılan koşmanın ilk dörtlüğü: yay kaşlar, ceylan gözler, Mecnun gibi divane olan âşık ve Cezbî ile aidiyet sorunu.
Gedâyî'nin Merzifon Cönkü'ndeki şakacı koşması: dünya gül bahçesinin gülü sayılan sevgilinin yüzündeki çıtır pıtır sivilceler, kan ağlayan lâleler.
Fethî'nin Merzifonlu güzel Gülfadik'e seslenen koşmasının ilk dörtlüğü: bülbül gibi artan feryat, aşk denizi ve kıyamete dek sönmeyecek ateş.
Erzurumlu Emrah'ın Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: güzellerin cefası ve derdini arz etmeye cesaret edemeyen gönül; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Kul Hüseyin'in "Allah bir Muhammed Ali aşkına" nakaratlı düvaz-ı imamı: dara duran günahkâr, Kırklar eşiği ve On İki İmam'ın her birinden af dileyen bir derviş.
Tokatlı Nûrî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı koşmasının ilk dörtlüğü: pervaneye bırakılan ateş ve vuslat suyuna kanan âşık; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Nazîf'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı gazelinin ilk beyti: sıkıntı yurdunda ferahlık ve günahla cennet umudu; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Himmetî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı semâ‘îsinin ilk bendi: Hak'tan perde çekilmiş güzellik ve perişan âşığın yakarışı; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Ârif'in Merzifon Cönkü'nde kayıtlı dîvânının ilk beyti: esir eden saçlar ve büyücü bakışlar; özgün metin, günümüz Türkçesiyle aktarım ve edebî yorum.
Yesârî'nin Merzifon Cönkü'nde kayıtlı semâ‘îsinin ilk beyti: sevgilinin eteğinden kesilen el ve solan gonca; özgün metin, günümüz Türkçesi ve yorum.
Dertli'nin Merzifon Cönkü'nde kalan koşmasının ilk dörtlüğü: kara kirpikli, kalem kaşlı sevgili, dilden düşmeyen zikir ve anadan doğalı gülmemiş garip baş.
Derviş Edna'nın dost yoluna bağlılığını anlattığı nefesi: Elest günü bağlanan bel, rakibin hançeri ve "ruh bir idi bin bir donda eylendim" diyen don değiştirme inancı.
Karekod · QR code
Bu sayfanın karekodudur. A5 olarak yazdırıp asabilir ya da yapıştırabilirsiniz; okutan kişi doğrudan bu içeriğe ulaşır.
This QR code links to this page. Print it on A5 and post it anywhere; scanning it opens this content.